Keta's Closet

2011-11-10T04:00:00.002+08:00

ადრე ვამბობდი ხოლმე. ისე ნელ–ნელა შემომეპარა ეს უთქმელობა, ვერც კი გავიგე. ამის დრო მაქვს ახლა? არ მაქვს. აღარ მაქვს...

True man, cup o' tea...

2011-09-24T02:20:00.002+08:00

ტრუმენ კაპოტე თუ კეპოტი?
მემგონი ტრუმენ კაიტიპი.
ამ სიბერეში აღმოვაჩინე გადასარევი ავტორი, ძალიან საჩემო. დე, უკითხავად წამოვიღე, დაგიბრუნებ:)

14:14
მაინც მეღიმება ამოჩემებულ დამთხვევებზე. 'სულ ასე რო ხდება', რო გაფიქრებინებს, რაღაცას ნიშნავსო, აი ამაზე მეღიმება. არადა არაფერი, უბრალოდ ემთხვევა, ისტერიჩკასავით ყოველ ორ წუთში რო დასქცერი საათს, დაემთხვევა აბა რა ჯანდაბას იზამს. გაჭრილი თითიდან სხვა რა გამოვაო, სისხლი თუ არაო, კალე რო ეღადავება თავის თავს.
მამა ისე მიყურებს ხოლმე, როგორც სასწაულს:) ამაზე დიდი ბედნიერება არ ვიცი.
ადრე მისი უზარმაზარი, სასაცილო სათვალე რო მიყვარდა, და კიდე გაზეთის კითხვის მანერა, და სუნამოს სუნი დედაჩემის ოთახში, ხო გახსოვთ? ახლა უფრო მიყვარს.
ხანდახან აღმოაჩენ ხოლმე ადამიანი, რო ყველაფერი გაქვს სინამდვილეში. დაუჯერებლად ჩვეულებრივი სასწაულიკოები:)

რომელიღაც სერიალიდან სილის გაწვნის ხმა მომესმა. დაერხა ხოსეფინა დელ კარმენ ბრძგვანჩესს...

ხეპრე

2011-08-28T02:23:00.000+08:00

ჭიქა წყალს ითხოვდა სულ, რატომღაც მკაცრი ხმით, და არასდროს ამბობდა მადლობას.
საჭიროდ არ თვლიდა. გაუგებარზე მეტად ამაზრზენია ეს.
არიან ადამიანები, რომლებთანაც უბრალოდ აზრი არ აქვს. არ ღირს. რას - საკითხავიც არ არი. საერთოდ აზრი არ აქვს, როგორც ასეთი.

უმწეობის შეგრძნება კლავს.

ზაფხული ეტა შტო? :)

2011-07-31T02:14:00.000+08:00

სიყვარული უპირობო და უკანმოუხედავი ვიცი მე. ასეთის მწამს. ამაღელვებელი როა, გულისგადამქანებელი, მაგრამ ამავე დროს ისეთი დინჯი და მშვიდი, რო ზუსტად იცი, არსად წავა, არ გაგივლის. თვალგაშტერებულს უნებლიედ რო გაგაღიმებს. რაც გინდა და ვინც გინდა გიყვარდეს. თუ ასე ხარ, ესე იგი ნამდვილია.
დედავატირე არანამდვილის. ხიმია სიყვარულის.

სიყვარულივით

2011-07-27T03:23:00.001+08:00

ხევსურული სიგრილე მინდა. ფეხქვეშ მიწა და ბალახი მინდა. დაღლილობისაგან ფეხების კანკალი, მერე შემობრუნება და სულისშემკვრელი მთებისკენ გახედვა მინდა. უამრავ ხალხთან ერთად რო ხარ, მარა მარტო ხარ იქაურობასთან პირისპირ, ასე მგონია მე. მიყვარს ეს მარტო მე და შენ–ობის შეგრძნება. მთებს ვუღიმოდი მე. რად უნდა მთას ჩემი ღიმილი, მარა მიმიღო:) გაშალა მდინარეებით გაწუწული გულ–მკერდი და ჩამიხუტა, ჰარიფი და სირისტიანი მნახველი:))

უფსკურლისპირა ასკინკილა და გულის გადაქანება, სიყვარულივით:)
დედა, რა იყო ეს...
არადა მეასედი მინახავს თურმე კიდე სანახავიდან...
რა უნახავი ვყოფილვარ:))

ცოტაც, ცოტაც და ეგ არი

2011-05-01T20:27:00.002+08:00

ჭიანჭველასოდენები ვჩანდით იმ უკიდეგანო სივრცეში. ფეხს ძლივს ვიკიდებდით რამდენიმე სანტიმეტრიან ჭრილზე, პრაქტიკულად ჰაერში ვეკიდეთ ისე, რომ ერთი საცოდავი ხელმოსაჭიდი შვერილიც არ იყო არსად. თითო კაცად ჩამწკრივებულნი ველოდით უეჭველ სიკვდილს. მაგრამ ისეთი მშვიდი ვიყავი... ეს გარდაუვალი რამის მიმართ ინდიფერენტულობა იყო. და კიდე განწყობა სახელად 'ამის იმედი არც არასდროს მქონია, რო ახლა მქონდეს'. გვერდით მედგა, ზურგით ეკვროდა კლდეს და არაფერს ამბობდა. პრინციპში, როგორც ყოველთვის, ნორმალურ სიტუაციებშიც, არათუ სიკვდილის ხრამთან... რამდენიმე მეტრის მოშორებით სამაშველო ჯგუფი ცდილობდა რაღაცას. რა გულისამაჩუყებელია ადამიანური სასოწარკვეთილება ვიღაცის შველის სრულიად უიმედო მცდელობისას. ის გოგო თავის თავს მართლა წირავდა იმ წუთას. ქანაობდა ბაგირზე სიკვდილის ხრამის თავზე და ცდილობდა, კლდის შვერილზე ჩაევლო ბაგირის ბოლო ჩვენს გადასაყვანად. ოღონდ არაფრის შანსი არ იყო. ისეთი უიმედობა იყო ჰაერში, ვეღარ გავუძელი და გამეღვიძა.

დარწმუნებული ვარ, დავიხოცეთ. აი ისე, სიტყვისუთქმელად. მარტო ის მაშველი გოგო ელაპარაკებოდა თავის თავს, ვერ მივწვდიო, კიდე ცოტა ახლოს უნდა ვცადოო. და დაეკიდა სულისშემკვრელად გაქანებულ ბაგირზე.

რაღა დარჩა ისე...

მომსახურების სერვისი

2011-04-14T21:08:00.000+08:00

პირდაპირ თვალებში ჩავხედე იმ კატას.
მემგონი კატა თვითონ გაიძულებს ხოლმე, პირდაპირ თვალებში ჩახედო, ეგეთი ტიპია.
არადა დიდად არ ვიცნობ კატებს. რატო ვაძლევ თავს უფლებას და ქლესა არსებად ვთვლი, არ ვიცი. მგონი ქლესა კაცის გამოხედვას მივამსგავსე ერთხელ და ვეღარ ვიშორებ იმ ასოციაციას.

უბრალოება დიდი შვებაა.რაც გინდა თქვი. ღირსება როა, ეს ცალკე თემაა, მარა ისეთი შვებაა...
ოღონდ დახელოვნებული ტყლარჭვა გაცილებით ნაკლებად ტრაგიკულია, ვიდრე გამოგონილი უბრალოება, რომელიც სინამდვილეში ხუთჯერ მეტი ტყლარჭვაა. ასე მგონია მე.

ქართული ენის დღეს ვცემ პატივს და კულტურული ფორმით გავაპროტესტებ სიმახინჯეებს, ფეხების ფრატუნით სიარულივით რო მიშლის ნერვებს:
ხალხო, მძლივას ნუ ახვალთ კიბეზე, ნუ გადაირევით ხოლმე რამის, თუ გშივათ ჭამეთ, რეამინაციაში არ შეგიშვებენ, თუნდაც მხოლოდ იმიტომ, რომ ასე მოიხსენიებთ, და კიდე – ყველაფერს არ იძახიან.
ბოდიში კრიტიკიზა:))))))))

მე აღარ მახსოვს, რა იყო გუშინ

2011-04-07T00:50:00.000+08:00

სულ ტყუილად მგონია, რო ჩვეულებრივი რაღაცეები მინდა. როგორ უნდა მინდოდეს, როცა აბსოლუტურად ვერ წარმომიდგენია. ჩემებრ მძლავრი წარმოსახვის პატრონს, ჩვეულებრივი და კარგი რამეების წარმოდგენა არ შემიძლია საკუთარი თავისთვის.
არანორმალურობის განსახიერება ვარ, ოღონდ მასკიროვკა მაქვს მცირედი.
მარა დროდადრო მომერღვევა ხოლმე გუინპლენის ნიღაბი და დაფეთებული ადამიანები აქეთ-იქით აწყდებიან.
ასეა ეს და არავინ შემედაოს, ამაო იქნება გარჯა.

მეგონა დავივიწყე წაგებული ომი. ვერ ვყოფილვარ კაი დამვიწყებელი.

Nyhavn street, Copenhagen

2011-03-23T20:19:00.041+07:00

მგონი აქ მარტო ცა და ზღვაა. არც მიწაა და არც მთები, არც ხეები. არი მზე, ცა და ზღვა. და ფერადი სახლები მთლად ზღვის კიდეზე, როგორც სალტკროკაში.

მე არ მჯერა ვიგინდარების, არაფერი არ არსებობსო რო მარწმუნებენ, ტყავიდან რო ძვრებიან დამაჯერონ ეს სისულელე, უღმერთო და უილაჯო უყველაფრობა. თვალებში რო მიყურებენ უტიფრად და ქლესა ღიმილით მახვევენ თავზე თავიანთ ნალოლიავებ, შემზარავ აზრებს. იმისთვის, რომ მარტო თვითონ არ იხრჩობოდნენ საკუთარი უიღბლობის ჭაობში.

ყველაფერი არსებობს. თუნდაც დაუჯერებლად არ ჩანდეს ირგვლივ. ხეც არი, მზეც არი, მიწაც არი, მთებიც არი. და ჩემთვისაც იქნება ერთი ფოთოლი, ერთი სხივი, ერთი მუჭი მიწა და ერთი სულისშემკვრელი ახედვა აწოწილი მთისკენ.აი ასე.

Blue moon :)

2011-03-15T01:49:00.004+07:00

მემგონი აღარაფრის მეშინია.
ასეთი ჩემი თავი არ მახსოვს.
რო არ გეუბნებოდი, იმას გეტყვი, მალე:)

Люди! люди! человекиии!

2011-02-21T02:18:00.000+07:00

არ შემიძლია ოთხმოციანი წლების სასწაულებრივი მოდა, ტანსაცმლიან–თმის ვარცხნილობიან–მაკიაჟიანად და საბრინასებრთა ოჯახის პოპმუსიკიანად.
ელტონ ჯონი თავისი გადატყავებამდე გაპარსული მრგვალი პირისახით და მუსიკით.
ეტალონის წამყვანი თავის... უიმმმმ ყველაფრიანად.
თბილისი ლაივის გაუგებარი სიუჟეტები რომელიღაც ქალაქიდან, სადღაც სხვა პლანეტაზე, და იქვე ამ ქალაქში გადაღებული სიუჟეტები ქუჩებში მოსიარულე დაძაბულსახიანი ნამდვილი ხალხით.
არ შემიძლია ამდენი ბოგანოს არსებობა ამ ქვეყანაში, შვილებს, მშობლებს და ორსულ შეყვარებულბს რო ხოცავენ და ამ ყველაფერს სიღარიბით ან რამე უფრო საზიზღარი, ბნელი მიზეზებით ამართლებენ!
ნეტა მარტო პირველი ორით შემოვფარგლულიყავი...

გადავასწოროთ ბუმბერაზი კლასიკოსები

2011-01-08T23:26:00.002+07:00

ჰაკლბერი ფინში ნამეტანი გაუტია მარკ ტვენმაო, იმდენს ეძახა ზანგი და ნიგერიო, დაასკვნა რამდენიმე ტვინგაწყალებულმა ამერიკელმა და წიგნის ახალ გამოცემებს ამზადებენ. სიტყვა 'ზანგი' 'მონათი' უნდა ჩაანაცვლონ თურმე, აბა. შეურაცხმყოფელიაო. ობამა თავის ქალიშვილებს ახალ გამოცემებს წააკითხებს პირდაპირ. და ისტორიის ადაპტირებულ სახელმძვანელოებს უყიდის, სადაც რასიზმი და ზანგები ნახსენები არ იქნება. კმარა, რაც თვითონ ეტკინა გული ყმაწვილკაცობაში.
ჰმ.
კლდიაშვილის გადაკეთება ხომ არ დაგვეწყო, განადგურებული რო ვყავართ იმერელი აზნაურები, ჰა, რას იტყვით? გავაქროთ სამარცხვინო წარსულის კვალი. ჩავანაცვლოთ თავლაფდამსხმელი ეპითეტები უფრო რბილი სინონიმებით. თავხედი ეგ.

შევტოპე

2011-01-07T00:31:00.003+07:00

დღეს ზედმეტი მომივიდა ფიქრი. ჩავეკიდე ფიქრების ჭაში აიეტივით. მერე თოკი დაჭირდათ და ამომათრიეს. იმედი მაქვს, ის თოკი გლახა საქმისთვის არ წაუღიათ, თორე გაიხაროს, ვინც წაიღო. აღარ შემეძლო ამდენი. გამოვთაყვანდი.
ჩემი ათი წლის წინანდელი ფოტო ვნახე. ჩემი და ჩემი მეგობრების. დაუჯერებელია რო იმის მერე კიდე ათი წელი ვიცოცხლე მეთქი, თეოს ვეუბნებოდი, და დებილი მეძახა სულ.
ათი წლის წინ ნაკლებად ვნანობდი რაღაცეებს
უფრო ბევრს ვიცინოდი
ერთით ნაკლები ნაიარევი მქონდა და წარბებს არ ვიქნიდი.
კიდე ბევრი რამე იყო სხვანაირად ათი წლის წინ, ცხადია, მარა კიდე კაი რო სხვანაირად იყო.

მინიმუმ ორი სქელი სვიტრიდან გამოსული სითბო და სირბილეც აფორიაქებს თურმე.
ეს კიმაინც იყო ნამდვილი...
შენი დედა ვატირე, იანგული...

ოღონდაც, ოღონდაც...

2010-12-18T23:12:00.014+07:00

– გამარჯობა, ბლოგო, ბლოგუნია, ბლოგჩიკ, ბლოგუშკა, ბლ...
– ნუ მეტენები ერთი, შენი ჭირიმე რა.
ბლოგის და მისი უხეირო ავტორის შეხვედრა ერთთვიანი განშორების შემდეგ.
მოვედი მოკლედ. ვიცი რო მიმიღებ, ჩემნაირი ხარ შენც:) ცოტა ხანი ვითომ ნაწყენი ხარ და მერე იკრიჭები ყველის ვაჭარივით. ბავშვობიდან ვერ ვიტან ამ გამოთქმას ოღონდ. არასოდეს მინახავს გაკრეჭილი ყველის ვაჭარი (თუ ყველის გაკრეჭილი ვაჭარი, როგორც არი რა:)).

დღეს ახლადგახსნილი სუპერმარკეტის კონსულტანტი გოგონა, ახალ უნიფორმაში გამოწყობილი, მონდომებულად კეთილი და მზრუნველი ღიმილით დამყვებოდა სექციებს შორის და ფოტოებს იღებდა. ალბათ დაავალეს, მყიდველების პირველი ნაკადები რეაქციები შეისწავლოს. ისეთი მონდომებული იყო, გული ამიჩუყდა.
საერთოდ ადვილად მიჩუყდება გული, მარა ამ ბოლო დროს პირდაპირ აჩუყებულ გულად ვიქეცი, მალინ მელკერსონივით, თუ კიდევ მცირეოდენ თანაგრძნობას გამოიჩენთ, ცრემლად დავიღვრები და წყალდიდობა არ აგვცდებაო, ბიორნს რო უთხრა.

ვერ ვწერ ვერაფერს, სანამ არ გავანამდვილებ. რა ვქნა. სულ უფრო ნაკლები ნამდვილი რამეები ხდება ირგვლივ. დეტექტორითაა საძებნი.

2010-11-10T02:00:00.002+07:00

იმდენი ხანია აქ არ ვყოფილვარ, მაჯლაჯუნები დაეპატრონენ ჩულანს.
რაღაც გაუგებარი კომენტების ალერტი მომდის, რომლიღაც მიტოვებულ პოსტზე რო ტოვებენ მაჯლაჯუნები.
რანაირი გავხდი. ჰმ.

It takes two...

2010-10-04T02:51:00.000+08:00

დარიაჩანგი

2010-09-25T01:34:00.003+08:00

საიდან მოვიდა თვალსა და ხელს შუა ასეთი სიახლოვე...
მარტო ჩვენ რო ვიცით, ისეთი რამეები...
ამდენი ნათქვამი და ორიიმდენი უთქმელი
ამდენი ღიმილი
ამდენი ზუსტად რო იცი ის დრო და ადგილი
ამდენი ფეხის ხმა და გულისფანცქალი
ასეთი მართლა სიახლოვე საიდან მოვიდა...
ასეთი მშვიდი ბედნიერება იმის გამო, რაც მიკეთებია და მეგონა, არ გამომდიოდა.

ჩემი უთქმელი იმ სათქმელს არ ნიშნავს, სათქმელი როა და ჯერ არ უთქვამთ. ჩემი უთქმელი სხვანაირი ტიპია, არ ითქმება რაღაცნაირად, არ უნდა, არ ჭირდება...
ჩემი საყვარელი უთქმელი რაღაცეები...

ზანტი

2010-09-19T02:46:00.001+08:00

ხვალ კვირაა, მასწ

2010-09-18T23:37:00.003+08:00

გაივსო კარადა დივიდი დისკებით, წიგნები ჩქარა!:))
გადავშლი, დავხურავ, ჩავნიშნავ, ავაყუდებ, სარჩევს გადავიკითხავ, ფურცლის ფაქტურას საჩვენებელი და ცერა თითის გასმით გულდასმით შევამოწმებ, დავხურავ და მიხარია რო მაქ.
დურა, დურა

რას ამეკვიატა ეს უკანასკნელი აურელიანო...

Ipanema disorder:)

2010-09-07T17:40:00.002+08:00

ზღვიდან ამოწუწულს მელოდება ხოლმე ჩემი შლოპკები
გაბადრულს
ნაკეკლუცარს
:)

სულის ნაწილები

2010-09-06T18:18:00.002+08:00

დღეს დილით გამთენიისას აივანზე ვიდექი და მზის ამოსვლას ველოდი ავთო ჯაყელივით.
მასხოვს, ბავშვობაში ბებიასთან არდადეგებზე, არ მეზარებოდა ყოველ დილით გამთენიისას ეზოში ჩარბენა და ჭიშკართან დაგდებულ მორზე შეხტომა განთიადის საცქერლად. დილის სუსხისაგან ჩამამცივნებდა ხოლმე, პერანგისამარას, მარა არ მაღელვებდა. ბრდღვიალა წითელი მზე ამოვიდოდა და მეც ბედნიერი ვბრუნდებოდი ლოგინში.
ის პერანგი ამ ზაფხულს, წლების მერე ისევ ვნახე ჩემი ბაბუას და ბებიას ცარიელ სახლში და გულ–გვამი ამეწვა სევდისაგან.
ცას ხომ არ გამოეკერებოდნენ ჩემი ბებია და ბაბუა ან ჩემი ბავშვობა, ეგრე სად არიო.
მე კიდე ვერ ვეგუები.
დღემდე მგონია, ის ყველაფერი იყო ნამდვილი და სრულყოფილი ჩემს უბადრუკ ცხოვრებაში და მე თვითონ ვერაფრს მსგავსსაც კი ვერ შევქმნი აწი, ვერავისთვის...
ძაან მინდა რო შევძლო ოღონდ.
აი ისეთი, ჩემი ბებიას და ბაბუასნაირი, ნამდვილი რაღაცეები იმათთვის, ვისაც ამის ნახევარი სიყვარული მაინც ექნება ჩემი...

ეძღვნება.... საპატივცემულოდ (უიმმმ)

2010-09-01T01:34:00.003+08:00

მე ვთვლი რო არსებობს ობიექტური ბოგანოიზმი და გემოვნების სხვადასხვაობას ამასთან არავითარი კავშირი არ აქვს.
ორი ქალის მიერ, საოცრად ბრიყვული გამომეტყველებით, კადრილის სტილში შესრულებული შალახო რესტორნის საერთო დარბაზში, სადაც ისედაც ტრაგიკულად არეულ–დარეული გარემო, ღრიანცელი და საძაგელი მუსიკაა, არი ბოგანოობა.
ვერაფერს რო ვერ გახდები, ისეთი ბოგანოობა სუფევს რესტორანში. აი ფიზიკურად თუ არ გაეცალე იქაურობას, სიცილ–ტირილით ჩაგითრევს და გაცეკვებს სირტაკს, რომლის აზრზე არ ხარ საერთოდ. და არავინ არაა ირგვლივ.
გაგათრევს ვიღაც ჯანღონიანი დეიდა, გრძელი კაბის ფრიალით, მოდი კაცო ყველა ცეკვავს, მოდი, და მკლავში ხელს დალურჯებამდე ჩაგავლებს და გაპორწიალებს. და ვერაფრით ვერ გაიგებს, რატო არ გინდა ცეკვა, ახალგაზრდას.
ეს რა ჭირი გვჭირს...

სალьონში გაკეთებულივით

2010-08-04T13:49:00.002+08:00

გუშინ მკვეთრად ყვითლად თმაშეღებილი ქალი შემოვიდა სალონში და აშკარა ლაქუცით დაუწყო ლაპარაკი დაღლილ პარიკმახერს (დიახ). ორი მოთხოვნა ქონდა: ერთი რო რაიონში მიდიოდა გასვენებაში და რაღაცა ძაან–ისეთი–კი–არა–მარა–თმის–გაკეთება–უნდოდა–რაღაცნაირად–უცხოდ. და მეორე, დილით უნდოდა ძაააან ადრე, ასე ცხრის ნახევარზე და ხო მოვიდოდა ის პარიკმახერიიიიი?
მერე ერთი საათი საოცრად შეზღუდული ქართულით უხსნიდა, როგორი ვარცხნილობა უნდოდა. თვითნ ვიკეთებო სახლშიო, ასე შევიკრავო და მერე ასე გადმოვიწევო და პირდაპირ სალьონში გაკეთებულივითააო, რაცხაო (!). რაიონში მიდიოდა ეს რაცხა. და სალьონში გაკეთებულივით... ძალ–ღონეს მაცლის ეს გლუვტვინიანობა, რა ვქნა...
მის გადამწვარ და გასაცოდავებულ თმას რო შევხედე, კაი გვარიანი სამუშაო ელოდა წინ პარიკმახერ ნინოს, მარა რა ექნა, ვითომ პრობლემა არ იყო, ისე გაუღიმა და შეპირდა დილას ადრე მოსვლას.
მთავარია, რომ რაცხა რომ რაიონში ჩავიდოდა გასვენებაში, მთელი გასვენება მის ცქერაში იქნებოდა, ვიღას ეხსომებოდა მიცვალებული, აბა! სხვას რას ემსახურება გასვენებები. მთავარია მწუხარე სახით დადგე ნაცნობების წრეში და კონსპირაციულად ათვალიერო ვის რა ეცვა და ვინ რით მოვიდა და რო მოვიდა საერთოდ.
ტოტალური სოციალური სასოწარკვეთილებაა ირგვლივ, შერეული სიბნელესთან და არარეალიზებული ემოციების და ურთიერთობების ისეთ დოზასთან, რომელსაც რა ძალა ეყოფა გასანეიტრალებლად, კაცმა არ იცის. არც ქალმა.

Good night, dear void

2010-07-31T20:26:00.002+08:00

People live, you know. Somewhere out there... yeah.

.

2010-07-31T02:17:00.001+08:00

You guys need a new friend. I'm boring already

2010-07-13T14:50:00.003+08:00

დაიწყო ეს ზაფხულური სიზანტე, რო გგონია, ყველაფერს 'მერე' გააკეთებ. ოღონდ ეს 'მერე' სექტემბრის შუა რიცხვებამდე არ დგება, როგორც წესი.
მზეზე დახრუკული გოგოების სიარულიც დაიწყო ოფისში. კმაყოფილი წითელი სახეებით რო დადიან და არ იმჩნევენ რო ზურგი აქვთ დამწვარი. ყველას წითელ სახეზე ერთი მოლოდინი აწერია – როდის შეიმჩნევ, რო ზაგარი აქვს და ერთი–ორ სიტყვას ათქმევინებ გარუჯვის მისეულ ტექნოლოგიაზე.
სასოწარკვეთილი ერთნაირობაა ირგვლივ.
მარა ჯერ საკუთარ ერთნაირობას მივხედო მე და მერე ავიმრიზო 'ირგვლივზე', აჯობებს.
მეცამეტე დღეა, ჩემს სამუშაო რვეულში გასაკეთებელი საქმეების ზუსტად ერთი და იგივე ჩამონათვალი მეორდება. ჯიუტად ვიწერ იმავე სიას წინა გვერდიდან და ბრიყვული კმაყოფილებით ვხურავ რვეულს ხვალამდე. How lame is this?!

აწი რით გავერთოთ?:)

2010-07-12T14:13:00.002+08:00

ოო, დამთავრდა ჩემპიონატი, თამაშების მოლოდინიანი საღამოები და რაღაცნაირობა...

Spanish Quarter, St. Augustine, Florida

2010-07-01T22:12:00.003+08:00

მოსკვა–იერევან–ტბილისი

2010-06-28T20:52:00.002+08:00

ჩემი და იმდენი ხანია არ მინახავს, მგონია რო რაღაც სერიალის პერსონაჟია უბრალოდ, რომელსაც კომპში მივშტერებივარ სხვა სერიალებივით. მულწიაშკა თამუნა.
ახლა ჩამოდის და ისე მიხარია, რო ვნახავ. ოღონდ აი მშვიდად მიხარია. რაღაცნაირად მარტო მე და თამუნამ რო ვიცით, როგორ გაგვიხარდება ერთმანეთის ნახვა, აი ისე.
წაიკითხავს ახლა ამას და იტირებს:)
როგორი მშვენიერი რაღაცეები არსებობს ჩემ ცხოვრებაში და მე რეებზე ვდარდობ. გაოცებული ვარ პირდაპირ საკუთარი უსაქციელობით.

FIFA World Cup 2010 - stories in photographs

2010-06-17T14:51:00.003+08:00

უკომენტაროდ.
სხვა ძალიან მაგარი ფოტოები ნახეთ ამ ლინკზე

და კეთილი:) გრილმზიანი:)

2010-06-04T03:28:00.001+08:00

ემილი და იდა:)

მეთექვსმეტე დღე

2010-06-04T02:55:00.002+08:00

გათავისუფლებიდან...
თექვსმეტჯერ თექვსმეტი დასტური რო არ მინდოდა ეს თავისუფლება მე.
არადა უნდა მდომებოდა. თავისუფლება ისეთი რამ არი, უნდა გინდოდეს. ბევრი რამის ფასად.
იქნებ კიდე თექვსმეტი დღის შემდეგ მივხვდე, რო მინდოდა და ღირდა. ან თექვსმეტი კვირის, ან თვის. უჟას.

საექსკურსიო ადგილებში კედლებზე ამოკაწრული ვიღაცის ცხოვრების ნაგლეჯებს გავს ხოლმე ასეთი ნაბოდვარი, რო არ ვეშვები და ვაქვეყნებ. რა იდიოტობაა. მერე ვზივარ და მევე ვკითხულობ ასევე იდიოტივით. არსაით პოსტებს.

ვერ ვიტან ნიშნებს. და ნიშნებს რო ყურადღებას ვაქცევ, ამას კიდე უფრო.

ბოროტი პოსტი No.2

2010-06-04T02:44:00.004+08:00

ზაფხულში ოფლი უფრო მეჯავრება თუ "პროფილი" არ ვიცი. ერთი მეორის ასოციაციას მიჩენს.
და ახლა ეს ხბო.
და მაია ასათიანი, რომელსაც ხბოსი ეშინია.
და მაია ასათიანმა არ იცოდა რო გადაცემაში შავ–თეთრი ხბო მოყავდა და შემთხვევით ჩაიცვა, შემოეცვა შავ–თეთრი კაბა.
და განმეორებით გადაცემის თემა ანეკდოტები.
და მაია ასათიანი რო რბილ ლ–ს ებრძვის.
და რაღაც მომენტში რო ჩათვლის ხოლმე რო შეუძლია ბოლოსდაბოლოს მისცეს გასაქანი თავის ბუნებრივ ლь–ს და მერე რა მოხდა.
ჭიჭიკომ და ბიჭიკომ შენიშნეს მისი 'ფარული' ლь მაშინ, აკვრიუმს ამოფარებული გადაცემა რო ქონდათ.
რებეკა ვერ გადააჩვიეს მიწის ჭამას საბოლოოდ. მაია ასათიანი ყოველთვის გულისფანცქალით იტყვის ხოლმე კიტრის პიკულივით ლь–ს. ასე იქნება ეს.

სახლში მინდა

2010-05-19T18:25:00.002+08:00

მთელი ცხოვრება ცემინებით და ცრემლის დენით ვკვდები ძველი წიგნების ფურცვლისას. ვინ იცის, იქნებ არც მეტირებოდა ამ დედოფალ მარგოზე, ლა მოლს და კოკონასს რო თავები დააყრევინეს, და სინამდვილეში ძველი წიგნის მტვერზე ვაღვარღვარებდი ცრემლებს. ჰმ.
არადა როგორი მყუდრო სუნი აქვს. გაყვითლებული ფურცლები და სუნი.

გამათავისუფლე მეთქი და კაიო...

2010-05-18T15:22:00.002+08:00

უბრალოდ გამიშვა.
დაუჯერებელია.
უბრალოდ გამიშვა...

რანაირი რაღაცეები ურჩვენიათ ადამიანებს... გაუგებარი. აუხსნელი. ჟინიანად რო ურჩევნიათ, ფეხების ფართხალით და იატაკზე გორაობით. უაზრო სითავხედით. კიდევ უფრო უაზრო სინანულით. მაგრამ მაინც ურჩევნიათ.

რისი ხათრით გავათრიო ეს დღე ბოლომდე...
დედას ვნახავ.

ჩავრჩი კურასაოში

2010-05-04T16:51:00.001+08:00

კომპენსირებული აუტიზმი მემგონი არ არსებობს ასეთი სახელით ზუსტად, მარა რაღაც ამგვარი მჭირს ჩემი აზრით.

Curacao

2010-04-26T16:33:00.000+08:00

A toy country:)) very beautiful though.

ჯეინ

2010-04-26T15:25:00.003+08:00

შხაპუნა წვიმამ, ჯეინ ოსტინმა და მყუდროების შეგრძნებამ რატომღაც იმაზე დამაფიქრა, რომ მართლა არი რაღაცეები, რისი კეთებაც შემიძლია. და თან კარგად. რატო მოიტანა ასეთი ფიქრი იმ განწყობამ არ ვიცი, მაგრამ მადლიერი ვარ. და ყოველთვის ზუსტად მემახსოვრება წუხანდელი განწყობა, ჩემი იაფფასიანი პინგუინ კლასიკსის სუნი, სითბო, ტელევიზორის ყრუ ხმა მეორე ოთახიდან და ჩემი ზარმაცი ჩრდილი კედელზე.

Ireland

2010-04-22T15:39:00.002+08:00

როგორია ირლანდია და მწვანე.
ძალიან მიზიდავს.

ლოპოტა

2010-04-14T00:12:00.000+08:00

პირველად გავიგე. ლამაზია.

The phones don't ring

2010-04-12T23:51:00.005+08:00

My heart's telling me exclusively stupid things to do, like all the time. I guess heart never gets mature. It's like a baby sister, who tends to get in trouble whenever left unattended. But you sometimes let her do the crazy stuff, just for fun, or because you think she should sometimes face the trouble and learn.
The thing is I rarely believe in learning from mistakes, either your own or someone else's.
Whatever happens just happens. Some call it destiny, the others just luck.
I know I'm not lucky, which leaves me believing in destiny... I think...

I was just wondering, what's with clicking the stupid button on Facebook to see how lucky you are that day? seriously???

French, as in beautiful.

2010-04-09T04:44:00.008+08:00

Shosanna Dreyfus

Mélanie Laurent

დაუჯერებელი ტიპაჟია ის ქვეწარმავალი ჰანს ლანდა Inglorious Basterds–ში, მარა მე შუშანათი მოვიხიბლე, რა ვქნა. ძალიან მაგარია ეს გოგო. რაღაცნაირი:)

Horrorville. Stupidshire.

2010-04-07T02:46:00.002+08:00

ირაკლი დამემუქრა, დაწერე რამე თორე ფეისბუქზე ფერმის მოწვევას გამოგიგზავნიო.
პირობა პირობა, შეშინებულზე კი არ უნდა დადო, მარა მაინც:)) სანამ ჩემ გვერდზე მოწყენილი ძროხა გამოჩენილა ან აგური და ლურსმანი უთხოვია ვინმეს (უიმმმმ), რამე უნდა დავწერო.

ყველაზე საშინლად ვინც მაწყენინა, იმას ვეხუმრე დღეს უკმეხად და ვნანობ. ვითომ რამეს შველოდეს ახლა ეს უაზრო უკმეხობა. დურა. არადა მაწყენინა კი არა პირდაპირ ჰორორვილი მომიწყო, ფანტასმაგორია... მარა მაინც არ ღირს უკმეხობა.

გიჟი უგო.

Via Margutta 51

2010-03-30T17:09:00.000+08:00

DI 2.0 Beta

2010-03-26T15:30:00.003+07:00

მეტამორფოზები მინახავს, მარა ასეთი ელვისებური ჯერ არა.
მეზიზღება ჩემი ინტუიცია, ვერ ვიტან. კლდიდან არი გადასაჩეხი სულ ცუდი ამბების მოტანისთვის, აი ისე, აზიური სისასტიკით.

DI, Dreamy Idealist it was, I officially change it to Delusional Idiot.

იროდიონი არი?

2010-03-23T14:04:00.003+07:00

გული ზღვიანი, ზღვა მზიანი, მზე გულიანი... გაზაფხულიანი.
მელკერ მელკერსონს უყვარდა შვედური გაზაფხული...

Made in Albania

2010-03-15T14:01:00.004+07:00

ვინმეს თუ გაქვთ ალბანეთში დამზადებული ტანსაცმელი გარდერობში? მე მაქვს. ჩემს ახალ მაიკას აწერია მეიდ ინ ალბანია. ეგზოტიკის სრული პაკეტი მაქვს ამ ბოლო დროს. პარანოიით შეპყრობილი მანიაკიც მყავს, საკუთარი, სტალკერი რაღაც გაგებით, მარა ეგეთი უხეირო არაფერი გენახოთ. კორიდას თავგადაკლული მოყვარულივით ყეყეჩი და გონებაჩლუნგი, როგორც მიგელი იტყოდა უნამუნო, დე.

საინტერესოა, რა შეგრძნებაა, როცა შენსავე ნათქვამ არც ერთ სიტყვაზე არ შეგიძლია პასუხი აგო, განუწყვეტლივ უკან იხევ და თავლაფს ისხამ, ოღონდაც პასუხი არ აგო და რამე არ მოგთხოვონ უცებ. ხო შეიძლება რამე მოითხოვონ უცებ შენგან, მაგალითად გამარჯობა, ან ნახვამდის, ან ღიმილი ან 'ალო' ტელეფონზე. რაღა გეშველება მერე? ხო იძულებული გახდები პასუხისმგებლობა აიღო, ოღონდ უბრალოდ იმაზე რო არსებობ.

მეზიზღება მშიშარა კაცები. გულს მირევს. პირდაპირი ფიზიოლოგიური რვოტა მეწყება.

tzameti

2010-02-21T00:12:00.002+07:00

საუკუნეა ავტობუსით არ მიმგზავრია. დღეს ისეთ მშვენიერი ამინდი იყო, რო გადავწყვიტე ცოტა ფეხით გამევლო და მოთმინებით დაველოდე ჩემ თარს 13 ნომერ ავტობუსს.
ოღონდ ძაან მივეჩვიე სიარულისას ყურებში მუსიკას. ისეთი შვებაა ეს უკონტროლო გაუგებარი ხმაური რო არ გესმის... ეს 'ოღონდ' იმიტომ, რომ ყურებში მუსიკით მგზავრობა ბევრად აადვილებს თბილისურ საზოგადოებრივ ტრანსპორტში ჯდომის/დგომის/წაკუზვის/ჩამოკიდების/შეკვეხების საზარელ გამოცდილებას, ფაქტიურად გამოცდას რო შპარგალკით ჩააბარებ, იმის ტოლფასია ჩემ თვალში ნახევრად საზარელი მგზავრობა.
ნახევარი გზა არაფერი გამიგია, ფეხებს ვიქნევდი დებილი ბავშვივით მუსიკის რიტმებზე და განწყობით თიიიითქმის შემიშვეს იმ ჩემს გადასარევ სამყაროში, ყველაფერი რო კარგად არი და მე ძალიან ლამაზი და მშვენიერი ვარ და უცებ გვერდით მჯდომმა ისე მძლავრად დამიწყო ნჯღრევა, რომ წამის მეასედში დამაბრუნა სააქაოს.
პირმრგვალი, უქუდო კონდუქტორი თურმე რამდენიმე წუთი ამაოდ ითხოვდა, ბილეთი მეჩვენებინა.
ბილეთი ბილეთი, ბილეთიიი
ვაჩვენე, დაკმაყოფილდა და დამიბრუნა.
ოოო, ახლა რამდენი ავტობუსში ავალ, სულ იმის ლოდინში და თვალების ცეცებაში უნდა ვიყო, ბილეთს არ მთხოვდნენ და არ მესმოდეს.
არა რა, ვერ გამოვადნე ვერაფერი ოდნავ მაინც მისაღები ამ ავტობუსებისგან...
რა მოსაწყენია.

ვერ შემისრულებს, რასაც დამპირდა:)

2010-02-20T01:54:00.006+07:00

მეილზე შემოთავაზება მომივიდა გაზეთიდან თუ ჟურნალიდან "ნეკრო".
გამოვშტერდი.
გამოიცანით, რა თემაზე იქნება ეს გენიალურსახელიანი გამოცემა.
სულ გამოთაყვანდა ეს ხალხი.

მიშკა ისევ შემხვდა ეზოში, ისევ მაშინ, როცა ძალიან მოწყენილი ვიყავი, ჩემი საყვარელი იასამნისფერი მინდვრის ყვავილები მაჩუქა, პატარა გამშრალი კონა, სულ რომ ისეთი ლამაზი იქნება, როგორც ახლაა, მომეფერა და ისე გულიანად გამაღიმა, რო არ შეიძლება ეს ადამიანი არ მიყვარდეს.

რამდენ უაზრობაში ვკარგავ დროს, რო დავითვალო, ჩემი სინანულის ოკეანეს აავსებს, აადიდებს. მერე ის ნაპირებს გადმოლახავს, მე კიდე ჯებირები არ მაქვს, და წამართმევს ჩემს მშრალ ნაპირს, დიდ წილს წამართმევს და მე ვეღარაფერს ვიზამ.

უცნაურია, საოცრად მეძინება და მხოლოდ იმიტომ არ ვწვები, რო ჯერ ხო ადრეა დასაძინებლად... ეს გრინვიჩის მერიდიანზე გასწორებული პრინციპები დამღუპავს მე.
დურა.

რამე:)

2010-02-16T15:45:00.004+07:00

შენიშვნა თუ გეწყინა, ესე იგი გულზე მოგხვდა, სხვა შანსი არ არი. აქედან მოვუარე, იქედანაც, მარა ეგ არი რა, იმიტომ მეწყინა, რომ გულზე მომხვდა. მორჩა.
ნეტა სწორი გამოთქმაა ეს 'გულზე მოხვედრა'?
რაც უნდა მართალი იყოს, მაინც ვერ ვიტან შენიშვნებს. მშლის. მითუმეტეს ძალიან ახლობლისგან ვერ ვიტან.
Do not get judgmental. Just be there for me. That's all I ask for. I'm not saying to not save me if I'm blindly falling off the cliff, but... I'm definitely not falling, so please don't judge. Ever.

Unfinished

2010-02-07T17:40:00.007+07:00

Sticking with the easy way because you think you cannot possibly pull off the best option out there is not a crime. I've done it. Many people do it all the time. But let's face it, easy ways turn out to be unfair in so many levels most of the time... unfair to yourself and people around you, and boring and so painfully deprived of passion it makes me sick.
But we still do it. We choose to live the shallow life possibly with every element a standard life is supposed to contain, cause that's what people do. Pathetic really.

Twelve Apostles, Australia

2010-01-16T04:51:00.002+07:00

რაღაცეები, რაც ამ ქვეყნად გაბრუნებს...

2010-01-12T01:48:00.003+07:00

რა თბილი ხელი ჰქონდაო იმ გოგოს.
რატომღაც ეს არი ერთადერთი ფრაზა კუკარაჩადან, ცოტა რო გულს მომილბობს ხოლმე ინგაზე. არ მიყვარს ეს პერსონაჟი. არასდროს არ მიყვარდა რაღაც.
აი ეს ფრაზა მიყვარს თავის მოტანილი განწყობიანად, გულის მომლბობი ინგაზე.

ადამიანებზე გულის მობრუნება მიყვარს საერთოდ.

რაღაცნაირი დღე იყო დღეს. ჩემი ფორუმელი მეგობრები გაიგებდნენ, ამას როგორც ვამბობ:)
რარაცნაირი:)

ჰოდა აი ასეთი რარაცნაირი დღეები მომენატრა. ჩვენი ფორუმი და ლაზღანდარობა მომენატრა. ისე მომენატრა, როგორც ძალიან საყვარელი რამეები მენატრება ხოლმე ბავშვობიდან. რაც აღარასოდეს გვექნება, ის მენატრება. რა უღონო გრძნობაა, უმწეო და თავჩაქინდრული.

თუმცა ეს დღე ორშაბათს არ გავდა. რაღაცნაირი თექვსმეტი წლის გოგოსავით დღე იყო:)
კეკლუცი, მალინისფერი და თბილხელებიანი:)
ღიმილიანი, დაუძაბავი, გაოცებულმზერიანი:)

მამა კიდე ძალიან ბევრჯერ იქნება ბედნიერი, როცა ჩემთვის დაანთებს ბუხარს. ხო რა. იყოს რა. ძალიან ბევრჯერ...

Who am I kidding...

2010-01-11T02:46:00.001+07:00

Nothing's coming any time soon.
I don't feel anything:(

New post

2010-01-10T22:58:00.002+07:00

Coming soon...

Now this is Winter:)

2010-01-06T02:14:00.003+07:00

A Belt? Seriously??

2010-01-05T00:29:00.004+07:00

My belt's been paid a compliment today. A belt.
:)
I looked really good though:)

მერე ქსელები იქნება გადატვირთული და...:))))))))))))

2009-12-31T15:17:00.005+07:00

ახალის წლის წინა დღეს 'პოლიტიკოსების' (yeah, right) სახლებში შევარდნა და რაღაც სულელური რეპორტაჟების მომზადება დაკანონებული ამბავია უკვე ჩვენში. განსაკუთრებით ეფექტური სიუჟეტი გამოდის, თუ მრავალშვილიანი პოლიტიკოსის ოჯახში შევარდები, ან კიდე უფრო მაგარი – პოლიტიკოსის ცოლი თუ მეექვსე შვილზეა ფეხმძიმედ.
მეოჯახეობის ეგსჰიბიციონისტები ესენი. იდიოტები.

დღეს ოფისში ჯინსების, სადღესასწაულო ქუდების, ჩუპა–ჩუპსების და საჩუქრად მორთმეული სასმელების დღეა, ნახევარი დღე უფრო სწორად.
კიდე წვეულების ვიდეოს და ფოტოების სულმოუთქმელი ლოდინის ნახევარი დღე.

სახლში სირაქლემასხელა ინდაურის საცივი გვაქვს, მიყვარდეს მაინც ეს საცივი...

გისურვებთ, რომ არ მოიწყინოთ ახალი წლის დადგომამდე რამდენიმე წუთით ადრე და მერე ეგრე არ დარჩეთ. მე სულ ასე მემართება და ვერ ვიტან:)

See you next year.

ბოროტი პოსტი

2009-12-29T13:47:00.003+07:00

'ნელებზე' ცეკვავდნენ მხოლოდ. ელოდებოდნენ მაესტრო კობა როდის 'გაუშვებდა' 'ნელებს'.

The amazing Christy Turlington

2009-12-28T02:36:00.004+07:00

just feeling good

2009-12-27T18:22:00.002+07:00

ვგიჟდები მზიან კვირა დღეებზე და ათასჯერ ნანახ კეთილ ფილმებზე ტელევიზორში:)
ხო ხო, ტელევიზორში:)

Ganga River, India

2009-12-22T03:00:00.003+07:00

Me and Meredith Grey

2009-12-10T15:29:00.009+07:00

წუხელ სიზმარში მე და მერედიტ გრეი გონდოლაში ვიჯექით და წარმოუდგენელი სისწრაფით მივქროდით... სავარაუდოდ წყალზე, მაგრამ ეფექტი იყო ისეთი, თითქოს ჰაერს მივაპობდით და შენობები და ხეები გადარეულებივით ჩაგვიშხუილებდნენ ხოლმე გვერდით...
ჰმ
გამოტენილი მაქვს თავი გრეის ანატომიით. გაჟღენთილი ვარ. I'm loving it though.
მარა რაღა მერედიტი?
მეორე სეზონს მივუბრუნდი როგორღაც, მიმდინარეს პარალელურად რაღათქმაუნა, და მერამდენედ უკვე, მარა არ მბეზრდება. რა ვქნა.

Greymania...

ძალიან ბევრი შემიძლია ვილაპარაკო ამაზე, თავიდან ნერვებისმომშლელად აღფრთოვანებით ვლაპარაკობდი ოღონდ, ხელების ქნევით და დაქაჩული თვალებით. ახლანდელი მდგომარეობა გაცილებით უფრო მომწონს. აბსოლუტურად მშვიდი სიყვარულით მიყვარს ყველაფერი, რაც გრეის ეხება. ყველა და ყველაფერი. ჩემებივით არიან უკვე და იმიტო.
ნაკლსაც რო ხედავ და სიკეთესაც, და რო არ გეზარება, გააანალიზო სათითაოდ... ძაან მაგარია. ვერა ვარ მე მგონი.

და ვგიჟდები მირანდა ბეილიზე.

ამოჩემებული

2009-11-26T01:50:00.005+07:00

ალბათ მუსიკაზე გადაგაქვს ადამიანს უდიდესი მიდრეკილება, ისტერიულად მიეწებო რაღაცა სასურველს და ვერავინ და ვერაფერმა შეგიშალოს ხელი ამაში:) გულდამშვიდებით, ისე როგორც შენ გინდა, იმდენ ხანს, რამდენ ხანსაც შენ გინდა, შენი ამოჩემებული მუსიკა შენთან არი. ისეთი ემოციით, როგორიც გინდა. მოკლედ სრული თავისუფლებაა. ბოლომდე გაჭედვის უფლებას რო გაძლევს ისეთი.

ჩემი ფლეილისტის გადამწვარი, გაუგონრად ბევრჯერ მოსმენილი სიმღერები სხვადასხვა დროს სხვადასხვაა. ამ ბოლო დროს კი აი ესენია, რაც ავიკვიატე:

Nina Simone - Just in Time
Jamie Cullum - Singing in the Rain
The Temptations - Night and Day
Oscar Peterson - Goodbye
Snow Patrol - Chasing Cars
Etta James - At Last

დიდი მადლობა დვორსკის სახალისო ესტაფეტისთვის:)

ჰა?

2009-11-25T00:40:00.003+07:00

დღეს ისე უაზროდ გავაპროტესტე რაღაცა, მე თვითონ გამიკვირდა. პირდაპირ ვენები გადავიჭერი, ისტერიკაში ჩავვარდი. სადღაც უნდა დამერეკა უბრალოდ, და მე ფეხები გავაფართხალე, არ დავრეკავ მეთქი. ახლა ვზივარ აუტიკი ბავშვივით და მივშტერებივარ ჭერს.
დიდი ხანია, სინანულს აღარ შევუწუხებივარ და აჰა, ფორმაში რო ვიყო, ვვარჯიშობ.
დურა.

არა რა მზიანი

2009-11-18T18:49:00.001+07:00

დავლპით.

მზიანი ნოემბერი

2009-11-10T02:12:00.004+07:00

ლიტერატურული თამაში (გარდამავალი დროშა კალოსგან:))

2009-11-09T20:03:00.004+07:00

ვგიჟდები კითხვა–პასუხზე და შესავსებ რაღაცეებზე:)) თან ასეთი – ნამდვილი – ძაან მახალისებს! yay:)
:ნასტარტვნიმანიემარშ:

1. წელს წაკითხული წიგნებიდან რომელი იყო ყველაზე შთამბეჭდავი?
პატრიარქის შემოდგომა, მარკესი. ტანზებურძგლებისდამყრელი და სუნთქვისშემკვრელი. და აღფრთოვანებული ვარ ელზა ახვლედიანის თარგმანით კიდე, სულ ამას გავიძახი.

2. სამი ყველაზე საყვარელი პოეტი
პოეზიასთან ისეთი უაზრო დამოკიდებულება მაქვს, აუხსნელი... თუ ვკითხულობ მომწონს, მაგრამ როდის ვკითხულობ, რატო და რა ვითარებაში, გაურკვეველია. არ არსებობს ჩემი სურვილით ავიღო და წავიკითხო, რაღაცა გარემოება მიბიძგებს ხოლმე სულ. რაღაცეები წამიკითხავს, მაგრამ ვერ ვიტყვი, რომ რამე მესმის პოეზიაში:)
გალაკტიონის რამდენიმე საოცრება (ლექსადწოდებული) მომწონს ოღონდ:) ანგარიშმიუცემლად და უკანმოუხედავად:)

3. სამი ყველაზე საყვარელი მწერალი
ხუთი. ვივაჭროთ?:)) ან ტირეებით ან სლეშებით რო გამოვყო, არ შეიძლება?:)
ნოდარ დუმბაძე. მარკესი. ასტრიდ ლინდგრენი. ოთარ ჭილაძე. გურამ დოჩანაშვილი.

4. რომელ წიგნზე გიტირიათ?
ძალიან ბევრ წიგნზე მიტირია, მარა დედოფალ მარგოზე ისე დავისიე თვალები, არ დამავიწყდება არც მე და არც ჩემი ოჯახის წევრებს:)))))) ლა მოლს და კოკონასს რო თავები დააგდებინეს, ცხოვრება გათავდა აი მანდ:))

5. რომელ წიგნს დასცინეთ?
კოელიოს "11 წუთს". გვარიანი დებილობაა ჩემი აზრით.

6. რომელ მწერალს მისცემდით ნობელის პრემიას?
ნოდარ დუმბაძეს.

7. საყვარელი ციტატა წიგნიდან
გამეღიმა ამაზე:) უამრავია, სულ ჩემთან როა და ვერავინ რო ვერ წამართმევს ისეთები სულ, პა განწყობუ:))
ერთს დავწერ აქ: 'ერთი ორი სამი, ერთი ორი სამი, რა უბედურებაა ეს ჯარი, ოთხამდე რომ გინდოდეს დათვლა, მაინც სამზე ჩერდები':)) – დუმბაძე, ნუ გეშინია დედა.

8. ბავშვობის ყველაზე საყვარელი წიგნი
'ჩვენც სალტკროკელები ვართ', ასტრიდ ლინდგრენი:) ვერასდროს ვერ ვიტყვი ან დავწერ, რა არი ეს წიგნი ჩემთვის:) რა ბავშვობა, წუხელ დავხურე და დავიძინე:) მემილიონედ:))

9. რომელი წიგნის პერსონაჟია ყველაზე ახლოს თქვენს პიროვნებასთან?
არამგონია ოდესმე მეფიქროს ამაზე, ჰმ... უცნაურია

10. დათვლილი გაქვთ რამდენი წიგნი წაგიკითხავთ?
არც მიცდია:) რაღაცა არ დავინტერესებულვარ. და კიდე სკოლაში მიშლიდა ნერვებს რო მეკითხებოდნენ, რა წაიკითხე ამ ზაფხულსო:)) რატო მიშლიდა ვერ გეტყვით, უბრალოდ არ მიყვარდა ამაზე ლაპარაკი.

ხოდა ისა, ცისიას და პაჭოს კალომ გადაულოცა და მე აგერ მარიკას ვთხოვ, ორიოდე სიტყვით:))))

I can't stop smiling:)

2009-11-09T17:11:00.000+07:00

I just can't:)

Sweet sweet MJ

2009-11-03T03:01:00.011+07:00

ვუყურებ ამ დოკუმენტურ ფილმს, მარტიდან ივნისამდე რეპეტიციების ჩანაწერს და გული მიკვდება, რა ვქნა...
50 წლის კაცია ამ ფილმში ჯექსონი. მართლა ორმოცდაათი წლის კაცი, აი რო იტყვი და გაიაზრებ, ისეთი ორმოცდაათის.
სასოწარკვეთილი ორმოცდაათის, რო აღარ შეუძლია ისეთი ორმოცდაათის, სახსრები რო ტკივა და არ იმჩნევს, ისეთის, და თავგანწირვით რო მღერის და ცეკვავს მაინც, აი ისეთის:(
და ხმა? ღმერთო, ნეტა საერთოდ არ მენახა და მომესმინა ეს აჭრილი ჩურჩული...:( ცუდად გავხდი:(
მარა არაფერი რო არ დავიწყებია მაინც, არც ერთი ბგერა, არც ერთი მოძრაობა, შეიძლება საწყალობელი ნარჩენია ლეგენდიდან, მაგრამ it's still all there, and inside he's dancing:( დაფრინავს ეს ბექ–სასტავი, დაუჯერებელ მოძრაობებს აკეთებენ, ბედნიერები რათქმაუნდა და საშინლად მონდომებულები, ძაან საყვარლები არიან, მაგრამ ეს მაინც არ არი ის. ამათ ნასწავლი აქვთ, ნავაჯიშები არიან რაღაცნაირად. კახექსიური და რბილღიმილიანი ჯექსონი მაინც ბევრად უკეთ ცეკვავს მგონია.
ვიტირე მეეეე
მოვკვდი ტირილით
საერთოდ ვერ ვამბობ რაც მინდა რო ვთქვა, მარა რამე რო არ დამეწერა გადავირეოდი
He's a legend. Period.

რაღაც სტატიას გადავაწყდი ახლა კიდე. ჰმ, პრინციპში ბევრ რამეში ვეთანხმები...

'...For a man who so desperately wanted to show us perfection - or at least project the illusion of it - Jackson would never, ever want us to see this film.'

'This Is It' doesn't exactly thrill
By Chris Richards
Washington Post Staff Writer
Wednesday, October 28, 2009

Home

2009-10-31T00:21:00.001+07:00

სავარძელში ჯდომა, სიმყუდროვე, ჩაი და ლიონებერგელი ემილის კითხვა მომინდა უცებ, და დედა და მშვიდი ბედნიერების შეგრძნება.

მარკუს მილერი ნამდვილი იყო

2009-10-28T13:49:00.008+07:00

ერთი გავაჩხაკუნე აპარატი და ამიკრძალეს გადაღება, მარკუსი უკანა პლანზე ჩანს, თეთრ პერანგში და შავ შლაპაში, რომელსაც აქ ვერ დაინახავთ რაღათქმაუნდა.
სასწაულ!
პატარა ბიჭები ყავდა ბედნში, საქსოფონი და საყვირი, გადავირიე ისეთები. დაუჯერებლები.
ეს არი კრისტიან სკოტი, ფოტოზე, საყვირზე უკრავს ისე რო შეგიყვარდება.
საქსაფონისტმა, ალექს ჰანმა, კინაღამ გადაყლაპა ინსტრუმენტი, ისე უკრავდა.
დასატყამებთან Prison Break–ის მთავარი გმირივით ტიპი იჯდა და იქვე აგნეტუშიწელი ედო ალბათ, აშკარად ხანძარს გადავრჩით ერთი–ორჯერ, აალდა სცენა!:)
კლავიში თავმდაბლად ერთვებოდა ხოლმე, საშუალო ასაკის ძია, ფედერიკო პენია.
არ მეყო ოღონდ, არა, ძაან ცოტა იყო:)
მანამდე ჯეიმს კარტერის კვარტეტი უკრავდა, ამათ პირველად ვუსმენდი, ბიბოპის რიტმზე გვაცეკვეს სკამებზე:) კლავიშნიკი როიალს ისეთ დღეში აგდებდა, აი ძაან რო გიღიტინებენ და რო ხტიხარ შოკისაგან:)))) ფსიხი მასტი, უნიჭიერესი!:) იდაყვებით და ფეხის თითებით უკრავდა, პირდაპირი მნიშნველობით:) რა მომეტში გაიძრო ფეხსაცმელი ოღონდ ვერ შევნიშნე, ან თავიდანვე ცალფეხი გამოვიდა:) მორჩა გადარეულ სოლოს და ღიმილით ჩაიცვა ფეხზე:))
თავად კარტერი ყველაფერზე უკრავდა, რაშიც ჩაბერვა შეიძლება. მოცარტი და ბიზე გააჯაზა, საყვარლად:)) რამდენიმე ვიდეო გადავიღე, გავა–იუტუბ–ებ ალბათ (გავატელევიზორებ:))

და აუდიტორია?
აღელვებული ირაკლი ჩხეიძე aka ოთარ ტატიშვილი ვიღაცას რაღაცას უმტკიცებდა, ყურებამდე გაღიმებული ვუყურებდი:)
ქალაქის მერი თავისი ახალი ოჯახით, ძალიან დიდი ოჯახით.
ბუბა კიკაბიძეს კისერჩი ჩავცქეროდი, ჩემს წინ იჯდა და რატომღაც მხოლოდ მარკუს მილერზე შემოვიდა.
ეს ნინიები და თაკოები და ესტრადის სხვა ბაბოჩკებიც იქ იყვნენ და მოწყენილი სახეებით და კევის ინდიფერენტული ღეჭვით მიმოდიოდნენ სკამებს შორის.
სერიალ "ჩვენი ოფისის" დასი მცირე შემაგდენლობით იყო წარმოდგენილი, კერძოდ თეკლა და ნუნუკა. მეზარება ახლა მაგათზე გავრცობა.
და მთავარი – ჩვენს წინა რიგში იჯდა სასულიერო პირი და ძალიან ბედნიერი სახით უსმენდა ჯაზს:) სიხარულით გადავირიე:)
და ვნახე სანთელივით ჩამომდნარი ნიკა მემანიშვილი. ზურა ჟვანიას ცოლს რუსთავი 2 მიეჭრა და ინტერვიუ ჩამოართვა.
მანამდე ჰოლში ფოტოების გამოფენაზე იყო ყველა თავმოყრილი და ეს ტელევიზიონშიკებიც იქ ედებოდნენ ყველას ფეხებში. ყურადღება მივაქციე ალანიას ჟურნალისტებს, რომლებიც ერთი სამჯერ მივიდნენ სხვადასხვა ხალხთან, მათი აზრით რო რესპექტაბელურად გამოიყურებოდნენ, და ყელგამოწეული ევედრებოდნენ, ჩაგწერთო. ჩემს იქ ყოფნაში ვერცერთი დაიყოლიეს და მოწყენილები დააკონწიალებდნენ მწვანე მიკროფონს.

ყველაფერი იყო მშვენივრად, უაზრო ხალხი რო დროულად შემოსულიყო დარბაზში და ერთი საათი არ ებოდიალა რიგებს შორის თავისი ადგილის ძებნაში. ნერვები მომეშალა ნიკუშა შენგელაია რო დაგვადგა თავზე ყვირილით, რომელი რიგია ეს და ეს ადგილი სად იქნებაო. მუსიკოსები უკვე ერთ ამბავში იყვნენ და ეს კიდე ადგილს ეძებდა. შვილი იყო თუ ვინ არ ვიცი, პატარა ბიჭი ისეთი უკმაყოფილო სახით დაეხეთქა ჩვენს გვერდით, აშკარად ძალით ყავდათ წამოყვანილი.

მცირედი ქართული უკულტურობის თანხლებით ჩაიარა, მაგრამ საღამო იყო აბსოლუტურად დაუვიწყარი:)

აი ასე ბანალურად დავასრულებ ჩემ აღფრთოვანებულ ბოდვას და ვეცდები დღეს ვიმუშაო, თუ გამომივა რამე:)

შიოლა

2009-10-27T19:05:00.002+07:00

ინდიფერენტულობა მგონი ადამიანის ყველაზე საშინელი თვისებაა.
უკანმოუხედავი
უსულგულო
რაღაცნაირი განგებ ბრმა და ყრუ
უტიფრად თავდაჯერებული

დაუმსახურებელი...

კურასაო??

2009-10-23T03:08:00.006+08:00

რაღაცა ინტერკონტინენტალი შმინტერკონტინენტალი სილამაზის კონკურსი იყო ეხლა იმედზე, ბელორუსიაში ჩატარდა, ზიზილ–პიპილებით მორთულ დარბაზში. წინა რიგში იჯდა ლუკაშენკო და ულვაშებს აცმაცუნებდა.

მის მსოფლიო
მის სამყარო
მის გლობუსი
უიმმმ
მის ეკვატორს ზემოთა და მის ეკვატორს ქვემოთა არ ტარდება? გაბევრდებოდა კონკურსები. ან მის ეკვატორი, როგორც ასეთი?

ჰოდა, გაიმარჯვა ვენესუელელმა გოგომ, რომელსაც ნიკაპი იატაკზე დასთრევდა და ისეთი ტინგიცით შემოუარა დარბაზს, მომინდა იქ ვყოფილიყავი და აზრზე მოსასვლელად მაგარი სილა გამეწნა. რა ცრემლიანი თვალები და ათრთოლებული ნიკაპი (იატაკზე რო დასთრევდა), რა აკანკალებული ხელის ნაზი ქნევა, არა ბატონო, პირდაპირ კენგურუსავით კუნტრუშით დასერა სცენა, არავითარი მოჩვენებითი სინაზე ხელში დაჭერილი თაიგულის მიმართ, ისე იქნევდა აქეთ–იქით, როგორც ბუზის საკლავ ჯოხს.
და მომეჩვენა რო საჭიროზე გაცილებით მეტი კბილი ჰქონდა.
მისი გვარი რო გამოაცხადეს, დაახლოებით ისეთი ჟესტი გააკეთა, როგორც მაკოლეი კალკინი აკეთებს "მარტო სახლში", მძარცველებს რო კისერს ამტვრევინებს.
მისი ბელორუსი (თუ ბელორუსიელი) საპერნიცა გაოგნებული ღიმილით დარჩა ადგილზე, მეორე ადგილზე, უფრო სწორად პირველი ვიცე მისიო. რანაირი წოდებაა ეს ვიცე მისი, საწებელივით, მწვადზე რო მოგიტანენ ხოლმე და საერთოდ რო არ არი საჭირო.
ეტყობა ჟიურის წევრებს უყვართ საწებელიანი მწვადი.

ანუ რა მოხდა მარტივად რო ვთქვათ. მის ინტერჯანდაბა გახდა უგო ჩავესი, გადაცმული ცხენისსახიანი გოგოს ელასტიურ კოს(წ)იუმში და მეორე ადგილი ერგო ლუკაშენკოს (ულვაში მაინც მოეპარსა), თავმდაბლად მოიქცა, აბა მასპინძელი კაცი ხო არ გაიჭრებოდა პირველ ადგილზე, რა პონტია.

სახლში ვამბობდით, რატომ არ იყვნენ–თქო კონკურსზე მის აბხაზია და მის იუჟნა–ასეწია? ხო გახდებოდნენ მესამე და მეოთხე ვიცე მისები, ანუ დანიშნულებით დაახლოებით მწვადზევე მორთმეული პავიდლოსა და მაიონეზის ტოლფასნი?

და კურასაო რა ქვეყანაა და სადაა ვაბშე?

სოკო:)

2009-10-20T15:12:00.006+08:00

წითელ სპორტულებში გამოწყობილი პატარა სოკო შემხვდა დღეს დილით ქუჩაში:)) თავისზე ბევრად დიდ ზურგჩანთას მოათრევდა, არა კი არ წუხდებოდა, უბრალოდ ძალიან დიდი იყო, და ყურებამდე გაღიმებული მოიმღეროდა 'მაარტოოო მივდივააარ':))))))))
ისეთი საყვარელი ბავშვი იყო, შავტუხა და ცოტაოდენი დამოუკიდებლობით უზომოდ გახარებული:)) ცოტაოდენი იმიტომ, რომ დედამისი უკან იდგა და თვალმოუშორებლად იღიმებოდა, სანამ თვალს არ მიეფარა მისი სოკო:))

Substitute

2009-10-19T01:30:00.003+08:00

'ამას არ ველოდი' ჩემს შემთხვევაში სრულიად შეუფერებელი ფორმულირებაა. რაც ხდება, ყოველთვის ველოდი რო მოხდებოდა. ოღონდ არაფერი კარგი. თითქმის არასდროს. ხდება ან ცუდი ან უფრო ცუდი. ითონი სულ ამას ამბობს და ჩვენ ვიცინით ხოლმე. ფაქტია, რომ ასეა. ოღონდ არაფერია ამაში გაპრანჭულად ნათქვამი. პროგნოზი არი ყოველთვის პესიმისტური, ალაგ–ალაგ მოჩვენებითი სიხარულებით.
ფაქტს ვიღებ, სხვა რა გზაა, მაგრამ არასდროს არ მესმის, რატო ხდება ასე.
ფიქრო ამბობდა მგონი? be nice and you'll be alone.

The Office US. S06E04. Niagara

2009-10-12T00:01:00.007+08:00

:) amazing episode, one of the best actually:)

Two

2009-10-11T19:33:00.002+08:00

სანდრიკო დღეს ტირილით გასკდა, მულტფილმში ორი გედი სადღაც გაფრინდა და მაგათ ხო ვიღაცა ჩელავეკი მოკლავს თოფითო, წაურუსულ–ქართულა. არადა მულტფილმში არაა ასე, ისე მთავრდება რო ეს ორი გედი, შეყვარებული გედები სადღაც მიფრინავენ, The End:)) მარა ბავშვისთვის ეტყობა იქ არ დამთავდა ამბავი, წარმოსახვა ისეთი მძლავრი აქვს, დამატებით ერთი ხუთ სერიას კიდე გადაიღებდა რო შეეძლოს.

მამას რთველი ქონდა გუშინ. იმდენი მზე იყო და ისეთი საოცარი სუნი ჰაერში, ადრიანი შემოდგომის. ჩემი საყვარელი სუნი. ჰოდა მე გავიქაჩე, უნდა მოგეხმაროთ მეთქი. მამამ დახედა ჩემს ფრენჩ მანიკურს და ყველაზე თბილი ღიმილით მსოფლიოში მითხრა, რომ არ ღირს, მე ჯობია მხოლოდ ვუყურო და ყურძენი ვჭამო, თორე ჩემი ფრენჩისგან არაფერი დარჩება:)
გამოსავალი?? ლატექსის ხელთათმანებით ვკრიფე:)) ფრჩხილებიც გადამირჩა და ძალიანაც გავერთე:)

რაღაცნაირია შემოდგომა. მყუდრო.

Confession. As in confession.

2009-10-08T21:18:00.011+08:00

I can't do this any more... that's not me. Being rude on purpose, just to prove something to someone but to yourself in the first place? really? no thank you.
I don't know why I even pretended I could pull this off...
He's trying. As big a jerk as he might be, he's been trying for quite a while now and... there's no way I can refuse to see that. This whole thing, whatever it is, it's not going anywhere. But I'm still me though, and I no more allow myself to not appreciate people trying. I mean I would be happy to be seen trying. This is not easy for him, pretty much for anyone, so...
No matter how much it's gonna hurt again, and I'm pretty sure it will, to be nice to him is what I want; to as many people as possible. And I won't judge. Whatever he feels, it seems real to me, even though he's totally incapable of expressing it in a way I would think right.
And this anxiety... it'll go away. Because really, he is not what I want.

I love the way they look at each other

2009-10-07T23:40:00.005+08:00

Pen Badgley and Blake Lively of Gossip Girl. Cute couple:)

Happy balloons

2009-10-07T02:22:00.001+08:00

Emotionally magnificant

2009-10-03T21:54:00.007+08:00

სინამდვილეში როგორი მარტივია იცი?
აი ეს იმან–მითხრა–დაიტანჯებით–უაზრობა–იქნება–როდის–რამეს–თავს–მოაბამენ–აუ–ლუდი–იქ–არაა–დამჯდარი–ხო–არ–მოუსმენ–ზვუკს–ვერ–გაასწორებენ–შპანა–ნერვებს–მოგიშლის... არი უიმმმმმმ, მარაზმის პიკი, პიკი.

თუ გინდა მუსიკის მოსმენა, წადი, თუ არ გინდა, უაზრობების მიკიბმოკიბვას მოეშვი და ორასმეშვიდეათასედ მოიწყვე იგივე შაბათ–კვირა საკუთარ ოთახში, ლიტრობით ლუდით და ცხოვრებაზე გაბრაზებულობით.

WTF??

დაყრუებული დავბრუნდი და უხმო, მაგრამ ფანტასტიური იყო :)
Led Zeppelin Tribute, რკინიგზელთა სახლში, მინგრეულ–მონგრეულში ჩატარდა. ნუ რამდენიმე თავიანთი 'ვეშის' (როგორც Pi Light–ის სოლისტკამ თქვა:)) სულ ჰიტები შეასრულეს. გადასარევი.
და რა ხმები ქონდათ ამ გოგოებს, შევიშალე! Blues Factory–ის ანა–მარია იყო მგონი, თუ სწორად გავიგონე, ისე იმღერა whole lotta love რო არანაირი ემოცია არ მეყო აღფრთოვანების გამოსახატად:) და baby, I'm gonna leave you კიდე, ნუ... ან–ბილივებლ რაა:)

და სალაღიშვილმა თავის დრამი აბზრიალააა
და გიტარამ კიდე ერთხელ პირველი ადგილი აიღო ჩემ გულში
და ეს String, რომლის გამოსვლასაც ძაან ველოდი, იმიტო რო ერთხელ ქარვასლაში მოვუსმინე და აღვფრთოვანდი, დღეს რბილად რო ვთქვათ, დებილივით გამოვიდა. რაღაცა ეზარებოდა თუ მოუმზადებელი იყო თუ უბრალოდ დაბოლილი ვერ გავიგე, მარა როგორც გამობლაყუნდა ისევე გაბლაყუნდა რავი.
ბოლომ, L.O.D.–მ ძაან გააპანკა.

აუ რა მაგარია ლაივის ნახვა და მოსმენა, გადარეული ვარ.

Positano. Italy

2009-09-30T15:45:00.000+08:00

Beware female drivers. Seriously.

2009-09-29T15:18:00.004+08:00

ქალ მძღოლებზე აღარ შაყირობენ. უკვე სასო წარეკვეთათ, დანევროზდნენ და აღარ ეცინებათ. პირდაპირ გინებაზე გადადიან. არადა ეგრე უნდა. დღეს ისეთი ექსტრემალური დილა მოგვიწყო ერთმა გოგომ, შოკში ჩავვარდი.
ვიწრო ქუჩაზე, სკოლის წინ მდგარ მანქანებს შორის იდგა თავისი ტოიოტა RAV 4–ით და ყოვლად უმწეოდ და უთავმოყვარეოდ ატრიალებდა საჭეს კაცმა არ იცის საით. დანარჩენი გამვლელი მანქანები ხო ცხადია ყველა მხრიდან მივადექით, თან დილაა, ყველა სადღაც გარბის. შეიქნა ერთი ამბავი. ჩემი მეგობარი გადავიდა და ეუბნება დაგეხმარებიო, გამოგიყვანო ანუ. დედააა, იუკადრისა მარა როგორ?! ამის თქმა იყო და ერთბაშად მოწყვიტა ადგილიდან და უკან ჯიპს ისე შეასკდა, კინაღამ ვიტირეთ. ჯიპი იქეთ იყოს და მერე არც ჩვენ დაგვინდო და ვანო გვერდზე დროულად რო არ გამხტარიყო, საკუთარი მანქანის ბამპერზე იქნება ახლა აღბეჭდილი.
საოცრება ჩაიდინა ნუ, ამის წარმოდგენა არ შეიძლება. და გამომეტყველება? 'გამიჭირეს საქმე, აჰა გაიარეთ' – აი ასეთი. დებილური. თმების დაგლეჯა მომინდა იმ გოგოსთვის მარა ისტერიულად ვიცინოდით. ბამპერს ვიღა ჩიოდა, რო დაგვარტყა და რაღაცა მანქანებით ბოლოსდაბოლოს გაჩერდა, მუხლებში ჩავუცვიდით, ცოტა ხანი არ დაძრათქო და უკანსვლით ვუშველეთ თავს:))
გვერდითა მანქანის მძღოლის დასკვნა: 'ქალი უნდა დასვა კუხნაში'.

დედა რა უაზრო გოგო იყო, მტრისას.

Again, someone else said, he didn't

2009-09-28T14:44:00.003+08:00

თავისებურად მიყვარხარო.
მაინც რა უნდა იყოს ეს? ჯერ ერთი რა ფორმაა ეს, ქურთული ქართული.
რო მოკლა ადამიანურად ვერ ათქმევინებ ნუ.
თავისებურად, ჰმ.
ყველას თავისებურად უყვარს, მარა უყვარს.
დებილი.

არადა ვაბშე არ მინდა მე:)

You are a doer, remember?

2009-09-26T20:07:00.013+08:00

ეს ნეტა მარტო კინოშია, ჯვრისწერაზე, აი ზუსტად იმ დროს, როცა მღვდელი ამბობს, ცოლ–ქმრად გაცხადებთო, სტუმარი შეყვარებულები რო ერთმანეთს გადახედავენ და გაუღმებენ ხოლმე მრავალმნიშვნელოვნად? სულ მაინტრესებს...

გრეის ანატომიას ვუყურებ დღეს მთელი დღე. მოვკვდი ტირილით ოღონდ.

ბავშვობაში ძალიან რო განვიცდიდით ფილმში გმირის სიკვდილს, დედა გვამშვიდებდა, სინამდვილეში ხო არ მომკვდარაო, მსახიობია, ცოცხალია და საღ–სალამათიო და ჩვენ გვიხაროდა. ახლაც ხო ასეა, თიარ ნაითი ჯან–ღონით სავსე დასეირნობს აქეთ–იქით, მარა მე ეს სულ არ მახალისებს, იმიტო რო ჯორჯი მოკვდა, მისი გმირი, რომელზეც ვგიჟდებოდი.

და იზი სტივენსსაც რო სულს აღაფვინებს (სიტყვაა სიტყვის უნახავს გაგხდის) ეს რეჟისორი? რა მეშველება მეეე?:) ედმონდო...

ბავშვობაში სხვანაირად ვუყურებდი კინოებსაც და ყველაფერს საერთოდ. ფიჰ.

როგორც იქნა

2009-09-16T18:01:00.001+08:00

გავთავისუფლდი მაჯლაჯუნა აზრებისაგან. ერთი–ორი სასტიკი და ნამდვილი აზრი დამრჩა, მარა მაგათ რამეში გამოვიყენებ. ასეა ალბათ საჭირო. მთავარია ჯოჯოები წავიდნენ. სულის ჯოჯოები.
It is dangerous to be sincere unless you are also stupid-ო, ბერნარდს უთქვამს შოუს.
ანუ ისაო, ფრიად სახიფათოა გულწრფელობაო, თუ თან სულელიც არა ხარო.
მსუყედ მომხვდა გულზე რაღაც. მომსუყა. აი წინის წინა პოსტში რო ვამბობდი 'გააჩნია' რა მაგარი სიტყვაა მეთქი, დღეს ამას წავაწყდი და დეჟავუ განმივითარდა უცებ. დიდი ხანია ვფიქრობ ამაზე, ეტყობა ბევრი რაღაცეები დაგროვდა და მიაღწია ტვინის იმ ხვეულამდე, სადაც ზედმეტ და პირაღია გულწრფელობაზე არც ისე სახარბიელო შეხედულებები ყალიბდება.
იყავი გულწრფელი მარა ჩუმად:))

და ხახვიანი პიცა

2009-09-15T01:53:00.003+08:00

თავმობეზრებული ოფიციანტი შეგვხვდა დღეს. პომადა ჯინაზე უშნოდ რო უსვია ისეთი.
და ტრადიციულად – ცანგალა სტაიანშჩიკი. ქართულად რა ქვიათ ამათ? ავტოსადგომის მუშაკები? ექსტრემალურად შეგვაკვეხა სადღაც ორ მანქანას შორის.
რა სარგებლობა მოაქვს ერთმანეთზე მიჭუჭკულ ორ კაფეს და ის, რომ ერთში რაღაც მარკის ლუდს რო შეუკვეთავენ და არ აქვთ, გადარბიან მეორეში და მოარბენინებენ, პირდაპირი მნიშვნელობით, შუა ქუჩაში, ჭიქით(!).
ერთ ყოვლად უაზრო პაემანსაც შევესწარით. გაწამებულსახიანი ბიჭი და ძაან მონდომებული გოგო. ფაქტიურად არ ლაპარაკობდნენ. ბოლოს დაიტანჯნენ და წავიდნენ. რაღაცა ამოვისუნთქეთ.
ნაირ–ნაირი მარაზმებით ივსება დღე. და შენ? ვითომ თავად მაგარი როჟა ხარ. გაჭორავ და იმწამსვე ინანებ.

'... და დაკლეს ჩვენი ერთად ყოფნის ხბოო...' ამეკვიატა, ოდნავ წამღერებული, ბოხი და სევდიანი ხმით. ისე მენანება ირაკლი რო აღარ არი...

Will you be there...

2009-09-13T19:18:00.014+08:00

ზაფხულის რამდენიმე ფრაგმენტი მაქვს ჩარჩენილი გონებაში.
ორი ერთნაირი ქალი მოდიოდა და ერთი ბავშვი მოყავდათ. რაღაცეები ასე მახსოვს. მიკროსიტუაციებად. ის ადგილიც ყოველთვის მემახსოვრება, სადაც დავინახე. რატო არ ვიცი. უფრო სწორად მგონია ვიცი. რაღაც მნიშნველოვანზე ვფიქრობდი იმ წუთას და ამ ქალებმა გადაურბინეს ფიქრებს წინ. ბავშვმა რომელიღაც აზრს ფეხი წამოკრა და მეც გავხედე.
მემახსოვრება მუსიკის ყრუ ხმა პირქვე დაგდებული ტელეფონიდან. ჯო პასი და გიტარა. და ის განწყობა მემახსოვრება ყოველთვის.
და რაღაცნაირი სხვანაირობა კიდე. საკუთარი თავის სხვანაირობა.

სინამდვილეში არც არაფერი შეცვლილა ირგვლივ. მე გადავსხვაფერდი მარტო თითქოს. ამაშიც მარტო ვარ:) გადასხვაფერებაში.

ჩემი მომავალი ძაღლი ურსულა ბევრჯერ შემხვდა უკვე. ნეტა თუ იცის რო ჩემთან იცხოვრებს ოდესმე.

'გააჩნია' რა მაგარი სიტყვაა, არა?
ზოგჯერ ძალიან კარგი რამეების თქმაც კი არ ღირს ადამიანებისთვის, იმიტო რო ადამიანს გააჩნია.
მე კიდე ისევ გამითბა ხელები...

2009-08-24T17:29:00.000+08:00

:)

2009-08-07T14:23:00.000+08:00

Comment moderation არა ისა:)))

2009-08-05T23:31:00.003+08:00

ერთი პოსტი უნდა მივუძღვნა საკუთარ უგვანო საქციელს კომენტების შემოწმების ფუნქციის უნებლიე ჩართვასთან დაკავშირებით:))) რა აკლდა ამ უნაირო ბლოგს და ცენზურა, სწორედ, ჩემმა მზემ:))))
მაპატიეთ, რო გაწვალეთ. რაღაცას მივაჭირე დებილივით, გამოვიხურე კარი და ვფიქრობ მას მერე, რატო არ არი კომენტები მეთქი:))))
ხოდა დაკარგვას რაც შეეხება, რა ჭირი მჭირს ესევ ვერ გავიგე.
არა იმდენი მაქვს დასაწერი, რაში ჩავტიო, საიდან დავიწყო და რა წყალში გადავვარდე არ ვიცი.

და არაფერი რო არ ვიცი ატყობთ?:)) ან აღარ:)))

უცნაური პალასა რო დაიწყო ჩემს ცხოვრებაში, იცით? და ნამდვილს რო გავს?:)
და დაუჯერებელი შვებულება რო მომცეს?
და გერგეტი რო ვნახე და გაოგნებული დავდივარ მას მერე?
და დომენიკოს რო გადავაწყდი ყაზბეგჩი, როცა თბილისში ვერ ვნახულობ ერთ უბნიდან მეორეში?:)
და როგორ მომენატრეეეთ:)

Palkhor Chode Monastery, Gyantse, Tibet

2009-07-07T03:51:00.000+08:00

Neverland...

2009-07-03T03:18:00.014+08:00

წუხელ ჯექსონი დამესიზმრა.
იმიტო რო ყველაფერი წავიკითხე, ყველა ინტერვიუ ვნახე, ყველა დოკუმენტური, ყველა ფოტო და ყველა სიმღერას მოვუსმინე, რაც ოდესმე უმღერია. უცნაურია, წლებია აღარ მომისმენია ჯექსონის მუსიკისთვის, არც მქონდა არაფერი. რაც მახსოვდა იყო გონებაში გამჯდარი ბავშვობისდროინდელი მელოდიები. ძილში რო შემანჯღრიო რო წავიღიღინებ, ისეთები. და ეს დღეებია სხვას ვერაფერს ვერ ვუსმენ. მთელი დისკოგრაფია ჩამოვქაჩე.
უკიდურესად მეცოდება... აი ახლა ვუსმენ და თანდათან ვიხსენებ, ოთხმოციანების რაღაც მელოდიას რო წავწყდომივარ ახალ ფილმებში და ძალიან მომწონებია. ყველაფერი ჯექსონისაა.
ინტერვიუებმა გამაოცა. საერთოდ სხვა ადამიანი ლაპარაკობს ჟურნალისტთან და საერთოდ სხვა ადამიანი მღერის სცენაზე და კლიპში. აი ვაბშე გარდასახული. მე ვნახე, რო სინამდვილეში გამხდარი ტიპი იყო, მძიმე ავადმყოფი და ავადმყოფური გარეგნობით, ქალის ხმით და ბავშვური სიცილით, გვარიანი ექსცენტრიკი, არანაირად ბედნიერი, მარტოსული, ცოტა სასაცილოდ მოცეკვავე, ბრჭყვიალა და საოცრად ნიჭიერი. თუმცა მე არ ვიცი რა იყო სინამდვილეში, საერთოდ არავინ არ იცის და არც დაიბრალოს ვინმემ წაკითხულით და თუნდაც დოკუმენტური ფილმის ნახვით, მაგრამ არასოდეს არ დავიჯერებ იმ საზიზღრობებს, რასაც წერენ და გაიძახიან. ვსო.
მაგრამ საქმეც ისაა, რომ არ მაინტერესებს მის სულში ხელების ფათური. და მეზიზღება ჟურნალისტები. განსაკუთრებით ის იდიოტი ინდუსი, მარტინ ბაშირი, 2003 წლის დოკუმენტური ვინც გააკეთა. კრეტინი. და ხალხი კიდე გამოტვინებული. ნახეთ აქ აი ამ ბაშირის ფილმი.
ოფრა უინფრის გაკეთებული ინტერვიუ უძველესია, 1993 წლის და ცოტა შელახული ხარისხის, მაგრამ მაინც დავდებ. ვერ ავქაჩე რაღაც... აჰა, როგორც იქნა
რაღაცა არ შემიძლია რო იკრიჭებიან უაზროდ და სისულელეებს ამბობენ ჯექსონზე, მითუმეტეს ახლა. ცვილის ცხვირი ქონდა და პედოფილი იყო და თავის ბავშვს აივნიდან აგდებდა და ეგეთი გაუგონარი კრეტინობები. თუ ვინმე ასეთი კომენტარის დასატოვებლად შემოვა, თავზე გადავალეწავ ამ ბლოგს. რას აგდებდა თქვენი თვალით ნახავთ ამ კადრებზე, თუ ნახავთ. რამ შეარყია ეს ხალხი არ მესმის.
მე მეჩვენა რო ძაან საყვარელი იყო, უცნაური და საყვარელი და ძალიან უბედური და მარტოსული:(
და უნიჭიერესი.
როგორ მწყდება გული არ იცით. რა უცნაურია, რაღაცა ძალიან შეჩვეული რამე რო აღარ არსებობს ... ჯექსონისთვის საერთოდ რო არ მომესმინა, თურმე მინდოდა რო სადღაც ყოფილიყო. არ მეგონა თუ ასე განვიცდიდი.
ვანო იკრიჭება, მისი ფანები თავს იკლავენ და აბა ჰე, შენ იციო.
ამაზე ვერ ვბრაზდები ოღონდ:)) გიჟუნიაა ვანიჩკა:))
ხოდა, რაღაცა დამიწერია ადრე, აგე, და შემრცხვა. უგულო პოსტი. რას ვჯღაბნიდი საერთოდ, დურა.

2009-06-29T15:52:00.005+08:00

რაც ჩვენს ეზოში თონე გააკეთეს, სახლის ისედაც უსაქმური მაცხოვრებლები ისე მიეწებნენ იმ ადგილს, მგონი იქვე სძინავთ. ძირითადად ყელში ამოსული ქმრების კატეგორიაა ეს, ზანტად მომზირალი, შლოპანცებიანი ჯეელების. მარა ზოგი ოჯახთან ერთად ზის თონესთან, როგორც პარკში წასულხარ პიკნიკზე ფაქტიურად რა. თონეს წინ ხის ორი ცალი დანჯღრეული სკამი დგას, რომელზეც რათქმაუნდა კაცები სხედან, ცოლები დგანან და შიგადაშიგ ბავშვებს გახედავენ ხოლმე რო კისერი არ მოიტეხონ უგვანოდ მოასფალტებულ ეზოში სირბილისას. დამოუკიდებლად სირბილის უფლებას ვისაც აძლევენ, იმათ რა უჭირთ კიდე. აი ძალიან პატარები არიან ცოდო. ზოგიერთი არანორმალური ქალი ისე მიაპორწიალებს ხოლმე, გული მიკვდება. მეტრიან ნაბიჯებს ადგამს, სადღაც ჯანდაბაში იყურება და ნამცეცა ბავშვი პიტაჩოკივით მისდევს გვერდით, ხელი ისე აქვს ჩაჭიდული დედამისს, ლამისაა მხარი ამოუგდოს და ასე მიათრევს ჩამოკიდებულს. ეს ბავშვი ყოველწუთს წაფორთხიალდება ასფალტზე, ისევ იმ ჩამოკიდებული ხელით წამოაყენებსკიარადარაქვიაიმასარვიცი და მიაპორწიალებს. დურა.

მაგარი სანახავია ხოლმე საღამოს ეზო.

Tuscany, Italy

2009-06-23T16:36:00.000+08:00

For Alice:)

Provence, France

2009-06-22T23:40:00.000+08:00

....

- Hey, which one's Jim?:)

2009-06-22T03:17:00.002+08:00

I can't get enough of The Office really:))
Love these guys:)

არადა ვიცინეთ

2009-06-22T00:03:00.002+08:00

უსაზღვროდ ნერვებშმოლილი ადამიანი მკლავით გამოათრიო და აიძულო საოცრად ტემპერამენტიანი ცეკვა შეასრულოს ნახევარ კვადრატულ მეტრ ფართობზე, ჩვენს გარდა სხვაგან შეიძლება მოხდეს კიდე? და ის ადამიანი, გოგო ამ კონკრეტულ შემთხვევაში, განრისხებული სახით მოცეკვავე, ასევე განნრისხებული ქანცის გაწყვეტამდე აღლაჭუნებდეს კევს და შიგადაშიგ თავის გამომთრევს უკიოდეს, რაზე მაცეკვებო, და მაინც ცეკვავდეს გაუჩერებლად, ეს?
და ერთმანეთს უძღვნიდნენ სიმღერებს სახელწოდებით 'კაბრიალეტ', 'მა–ჩა–ჩა', 'ჰაბიბი' და მისთანანი?
კაი ხანია არ მოვსწრებივარ ასეთ სასოწარკვეთილ ფართხალს ნებისმიერ უსახურ მელოდიაზე. რესტორანში. ვერ ვიტან ამ სიტყვას უკვე. საერთოდ სხვა დატვირთვა აქვს ჩვენში და იმიტომ. ამ ბავშვებს რაღა ჭირთ. გამოვშტერდი ნუ. 20-21 წლისანი თუ იქნებოდნენ, და აი ასეთ რამეებს უსმენენ და უძღვნიან (whatever the hell this means).
მაჩაჩას ტექსტი იცოდნენ, აყვნენ. მაჩაჩას ამბობდნენ თუ მაჯაჯას კარგად ვერ გავიგე ოღონდ.
ჰო, და კიდე, ცხოველთა უფლებების დამცველ რომელიმე საზოგადოებას რო ენახა, რამდენი დათვი, ირემი, ციყვი და კვერნა იყო გაკრული ინტერიერის დასამშვენებლად თაღლაურაში, მიოკარდიუმის ინფარქტით გაიყვანდნენ.

ბოვში

2009-06-21T00:01:00.008+08:00

პროვინციაში ცხოვრება ძალიან გავს ერთმანეთს ჩვენში და სხვაგან, ასე მგონია. უფრო მეტად, ვიდრე ქალაქური ცხოვრება შეიძლება გავდეს. პროვინციაში სხვანაირი რიტმია, ზანტი, რაღაცნაირი თვალებმოჭუტული, საქმე – ერთნაირი, უსაქმურობა – კიდე უფრო. სიჩუმეა სხვანაირი კიდე, დამდგარი და გრძელი, ძალიან შორი მეზობლის კარის ჯახუნიანი.

უცნაურია, სოფელში არ არის ისეთი მოწყენილობა, როგორც პატარა ქალაქში. შეიძლება მე მგონია ასე, რავი. მოწყენილობა სხვა სიტყვაა კიდე, ერთნაირობა უფრო, წამსვლელი რო არსად ხარ, აი ეგეთი მოწყენილობა. რაღაცა სხვა რო გინდა და ვერ გაგიგია ხეირიანად, ვერ გაგიბედავს უფრო სწორად, აი ეგეთი... იმიტო რო მუხლებზე გამობერილი შარვალივით სიზანტე ძვალსა და რბილში გაქვს გამჯდარი. შესაბამისად მიდის ყველაფერი ზანტად და გეჩვენება რო დრო საერთოდ არ გადის.

ძაან კაი ფილმი ვნახე ახლა და შთაბეჭდილების ქვეშ ვარ. The Last Pcture Show. გოგის გადაცემაში იყო ამასწინათ და ვერ ვუყურე მაშინ.
ოოო, ბევრი რამის დაწერა მინდოდა და ისეთი წარღვნა წამოვიდა, ყველა ფანჯარაში ასხავდა და ნაჭრებით დავრბოდი აქეთ–იქით. ახლა გადამიარა, ვსო. ოოოვს.